گرد مولر؛ افسانۀ وفادار بايرن‌مونيخ

به گزارش ايواره ، عصر ايران وي نوشت: “وفادارترين بازيكن تاريخ بايرن مونيخ و يكي از به ياد ماندني ترين اسطوره هاي فوتبال آلمان درگذشت: گرد مولر.” او كه گفت: “بعد از همسرم ، اولين عشق من بايرن است و عشق را نمي توان ترك كرد” و بنابراين او در بايرن ماند و ماند و ماند و ماند و تبديل به يك اسطوره شد.

اهميت كار او زماني بيشتر مي شود كه بدانيم كدام تيم ها بيشترين پيشنهادات را داشته اند: رئال مادريد ، يوونتوس ، اينتر و در خود آلمان ، شالكه كه در آن زمان ثروتمند بود.

كلمه “اسطوره” در طول اين سالها آنقدر بارها تكرار شده است كه شايد منصفانه نباشد از وي با عنوان “گرهارد مولر” ياد كرد ، اما او يكي از بازيكنان نسل طلايي آلمان بود كه نه قبلاً شبيه آنها بود و نه تكرار شد. (آنها آن تيم را فقط با برزيل دهه 1970 مقايسه مي كنند ، كه گفته مي شد از مريخ آمده است.) تيم طلايي با بازيكنان زير: سپ ماير ، گرد مولر ، برتي فاگز ، پل برايتنر ، ولفگانگ آمرات ، گونتر نتزر ، اولي هينس ، دژابوفسكي و البته فرانتس بكن باوئر. اين همان تيمي بود كه هلند يا لاله هاي نارنجي را با درخشش يوهان كرايف با گل دور مولر شكست داد.

از نظر ما ايرانيان ، گردمولار به دليل ديگري شناخته شده است. در سال 1351 تيم بايرن مونيخ به دعوت “پاس” به تهران آمد و اولين بازي را مقابل تيم ملي ايران انجام داد و در ورزشگاه 100000 نفري 6 بر 3 شكست خورد! بله ، آنها شكست خوردند و دو گل از سه گل توسط گرد مولر به ثمر رسيد و البته براي توجيه باخت سنگين 6 بر 3 ، آنها گفتند ما ديشب به تهران رسيديم و دير خوابيديم و فرداي آن روز نبايد بازي مي كردند. براي ما

بازي بعدي بايرن مونيخ و ميزبان آنها – پاس – در امجديه برگزار شد اما اين بار با وجود استراحت خوب نتوانستند برنده شوند و اين ديدار يك بر يك مساوي شد. اين گل توسط مهدي مناجاتي به ثمر رسيد. گلي آنقدر زيبا كه اگر بازي دوستانه نبود و رسمي بود ، قطعاً گل سال مي شد. كدام بازيكن بايرن مونيخ گل تساوي را به ثمر رساند؟ بله ، گرد مولر.

مدافع ياركوب گردملر در هر دو بازي (ملي و بعدي) مجيد حلوا بود كه اگر تسليم مي شد ، مولر در دو بازي بيش از سه گل به ثمر مي رساند.

در مجموع ، گرد مولر در طول سالهاي بازي خود نزديك به 700 گل در طول سالهاي بازي خود به ثمر رساند و او شناخته شده بود كه هر توپي را كه دريافت مي كند در محوطه جريمه به ثمر مي رساند.

اگرچه او در سال 1966 عضو تيم آلمان بود و در فينال به انگليس باخت ، اما از 1968 دوست خود را ثابت كرد و در سال 1974 گل دوم و قهرماني آلمان را به ثمر رساند. اما معروف ترين گل دور مولر در فينال نبود. زيرا هدف “يك چهارم نهايي” جام جهاني 1970 داستان متفاوتي دارد.

وقتي مدافع عنوان قهرماني انگلستان دو امتياز عقب ماند و آلمان ها با گل هاي اووه زيلر و بكن باوئر به گل برگشتند ، مولر وقت اضافي گرفت و يك گل آكروباتيك زد كه روي جلد مجلات ورزشي و عناوين برنامه هاي فوتبال ظاهر شد. اين سومين گل گرد مولر براي حذف انگليس بود. در جام جهاني 1970 او 10 گل به ثمر رساند. زيرا او براي همه تيم ها به جز در جدول رده بندي گلزني كرد. در مراكش ، بلغارستان ، پرو ، انگلستان و ايتاليا. با اين حال ، شگفت انگيز است كه او هرگز مرد سال نشد. با اين حال ، او يك بار توپ طلاي 1970 و دو كفش طلاي اروپا را از آن خود كرد.

يكي ديگر از ويژگي هاي او احترام فوق العاده او به قاضي بود و بنابراين او هرگز اخطار نگرفت و الگو شد.

او با يادآوري مجلات قديمي اولين قهرماني آلمان در سال 1954 ، يادآور مي شود: “من هشت ساله بودم كه هلموت ران گل قهرماني را به ثمر رساند و من آنقدر از صندلي لهستاني به پايين پرتاب شدم كه پايه سقوط كرد.” در ايران و سبك و مدل آن هنوز سفارشي است ، به دليل دوام و طول عمر معروف است.) پايه صندلي لهستاني شكسته شد ، اما مي دانستم كه چقدر دوست دارم گل بزنم و چشم هايم را باز كنم و بدون گلزن بهتر. “من متولد شدم و” بمب افكن ملي “نام گرفتم.

اما اين مهمتر است: “ايران خانه دوم من است. چرا؟” براي شبهاي تهران! “

در ابتدا گفته شد كه او دعوت تيم هاي ديگر را با اين پاسخ رد كرد كه عشق من را ترك نخواهد كرد ، اما ممكن است تصور شود كه اين به خاطر جواني و پيشنهادات خوب بايرن بوده است. در اواخر دوران بازيگري خود ، در سال 1978 ، در اوج حمله آلمان – كلاس فيشر – او با 25 ميليون دلار با يك رده برتر بازي مي كرد – كه در آن زمان در فوتبال باورنكردني بود – او به كاسموس نيويورك دعوت شد. و بازگشت او پاسخ داد: من عشقم را رها نمي كنم! (ايواره: البته يك سال بعد ، او با هم تيمي بزرگش ، فرانتس بكن باوئر ، به فوتبال آمريكا رفت ، اما او مانند او به نيويورك نرفت ، بلكه به فلوريدا رفت تا دو سال در بازي Fort Fort Lauderdale Strikers بازي كند.)

توماس مولر نزديك گرد مولر

بازيكني به ياد ماندني و به ياد ماندني ، اما آخرين سالهاي عمر خود را به بيماري آلزايمر و از بين رفتن افتخارات در ذهن و حافظه خود ، تنها و تنها گذراند ، تا اينكه سرانجام نامش در رسانه ها بازگردانده شد و خاطرات را قلقلك داد. بسته شد

اين بار خبري از هدف و شكوه قهرماني او نبود ، بلكه خبر مرگ او بود. مرگ گرد مولر كه در بين اولين هاي دنياي فوتبال جايگاه دائمي دارد. “

انتهاي پيام